Zegt het voort!

  • Folder

    Het SNC heeft ook een folder

    Klik hier voor de pdf versie.

    .

    .

    Share Button

blog archief

Een rustig nazomerweekje

Nazomer/Begin herfst. Na veel nattigheid gelukkig weer wat zonnige dagen waar niet alleen u en ik, maar ook veel dieren van genieten. Geen spectaculaire waarnemingen, maar de echte natuurliefhebber let ook op het alledaagse.

Kokmeeuwen hebben hun zomerse bruine kap verruild voor het wintervlekje achter de ogen. Visdief, Koekoek, Huis- en Gierzwaluw zijn al verdwenen naar Afrika. Gaaien zijn druk bezig om wintervoorraden van eikels aan te leggen. Roodborstjes (mannetjes en vrouwtjes!) beginnen weer te zingen om hun wintervoedselterritoria vast te stellen: het zijn vooral skandinavische roodborstjes die hier overwinteren, onze eigen roodborstjes trekken grotendeels zuidwaarts.  Vlaamse Gaaien zijn druk in de weer om eikels te verstoppen als wintervoorraad. Spreeuwen verzamelen zich in groepen en zijn vaak massaal te zien op electriciteitsdraden langs snelwegen voordat ze besluiten te vertrekken (onze spreeuwen overwinteren grotendeels in zuidwest Engeland: bijna subtropisch klimaat!). Boombladeren beginnen te verkleuren doordat het bladgroen afsterft en andere kleurpigmenten zichtbaar worden. Na het natte weer komen de paddenstoelen nu “als paddenstoelen de grond uit”.

Gewone Glimmerinktzwam (Coprinus micaceus; foto SNC). Nu veel in grote groepen te zien op dode stammen en stronken. Er zijn vele soorten inktzwammen, ook kleine soorten als deze. Kenmerkend is dat de hoedjes van jonge(re) exemplaren bedekt zijn met nauwelijks met blote oog waarneembare “glittertjes” (restanten van het Velum, een soort bedekkend vlies).

 

 

 

 

 

Op de zonnige nazomerdagen zien we op beschutte en zonnige plekken nog veel vlinders en libellen. Op het voetpaadje langs Sparta waren nog tientallen Bonte Zandoogjes  en Grote Koolwitjes te zien. Ook de volgende libellensoorten:

Paardenbijter, man (Aeshna mixta; foto SNC). Algemeen en behoort tot de familie Glazenmakers (Aeshnidae), onderorde Echte Libellen (Anisoptera), de grootste libellen, maar binnen deze familie een kleinere soort (ruim 6 cm). Een ‘late’ libellensoort (top vliegtijd augustus-september, maar ook nog ruim in oktober). Net als andere libellen echte rovers die jagen op andere vliegende insecten. Zetten hun eitjes af in allerlei wateren en sterven in late najaar. De larven zijn ook echte rovers en vertoeven wel 2 jaar onder water. Let op de grote ogen: die raken elkaar!

 

 

 

 

Houtpantserjuffer (Lestes viridis; foto SNC). Een algemene en gemakkelijk benaderbare juffersoort behorend tot de familie Pantserjuffers (Lestidae), onderorde Juffers (Zygoptera). Je kunt ze heel vaak in het zonnetje zien ‘hangen’ aan een blad langs bospaden. Mooie kopergroene glanskleur en in rust de vleugeltjes schuin afstaand van het lichaam. Kleine rovertjes en de enige libellensoort die zijn eitjes niet in water afzet, maar in boomschors van bomen langs oevers. Vliegtijd juli-oktober.

 

 

 

 

 

Bloedrode Heidelibel, man (Sympetrum sanguineum; foto SNC). Algemeen, maar het mannetje is werkelijk ‘bloedmooi’! Behoort tot de familie Korenbouten (Libellulidae), onderorde Echte Libellen (Anisoptera). In Capelle niet zo vaak gezien. Dit is een wat oudere foto (in Schollebos).

 

 

 

 

 

 

Op de “IJsvogelvijver” in Schollebos hebben zich zo’n 50-60 Krakeenden verzameld. Na de rui beginnen de mannetjes hun prachtkleed te krijgen en verwoed achter de vrouwtjes te jagen om een partner voor het volgend voorjaar veilig te stellen. De mannetjes maken een soort “krak-geluid” (waarnaar de soort vernoemd is; een stijlfiguur: Onomatope), de vrouwtjes maken een piepgeluid.

Krakeend, man (Anas strepera). Gitzwart kontje, donkergrijs snaveltje en prachtig fijn gemarmerde tekening. Beide sexes hebben een opvallende witte vleugelspiegel (een groepje witte veren in de vleugel; bij de gewone Wilde Eeend een blauwe vleugelspiegel). Broedt sinds enkele jaren in Schollebos, maar maakt ook in stedelijk gebied steeds meer furore als broedvogel. Een juweel in eenvoud!

 

 

 

 

Wijngaardslak (Helix pomatia; foto SNC). Er resteert gelukkig nog een heel kleine populatie Wijngaardslakken in het Schollebos (het grootste deel is destijds verdwenen door rooien van bomen met hun wortelgestel in de winter; wijngaaardslakken overwinteren ondergronds tussen wortels!). Afgelopen week vond ik er nog 2 in een struik vlak bij elkaar.. en zoals ik eerder schreef: 2 bij elkaar altijd goed (hermafrodiet). Wettelijk beschermd, gekweekt in Frankrijk als delicatesse (Escargots). Heb het 30 jaar geleden ooit 1x geproefd|: een taaie gombal waarbij de smaak vooral werd bepaald door de knoflooksaus… Slakkenhuis is 4-5 cm (!) , de slak zelf wordt buiten zijn huis tot 12 cm lang en is daarmee de grootste huisjeslandslak in Europa.

Ettelijke maanden geleden een item op televisie over de kweek van Wijngaardslakken. Leuk weetje: per uur kunnen ze zo’n 7 meter afleggen!

 

 

 

 

 

 

 

 

Morgen (inmiddels vandaag) belangrijk overleg met wethouder Jean-Paul Meuldijk (maaibeleid, invasieve exotenbeleid, e.a.). U hoort van ons.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *