Zegt het voort!

blog archief

Ruud’s blog

Hier blog Ruud over alles wat groeit en bloeit en ons altijd weer boeit.

Kleine Herfstverrassingen

Deze afgelopen week tijdens mijn dagelijkse ronde Schollebos even schrikken: langs voetpad Sparta-sportveld vloog vlakbij een net zo geschrokken flinke vogel op uit het struikgewas met luid vleugelgeklepper. Eerste reactie was “een fazant”, maar nee: zijn  zigzagvlucht en lange snavel:

Houtsnip (Scolopax rusticola; foto Internet).Een Nederlandse broedvogel, maar ook als doortrekker en wintergast van elders. Geen broedvogel in Capelle, maar wel bijna elk jaar een enkele keer in herfst of winter te zien. Foerageert op de grond (regenwormen, insecten e.d.) tussen bomen en struiken. Je ziet hem meestal alleen als hij opgeschrikt wegvliegt. Bij mogelijk naderend gevaar “drukt” hij zich net als een fazant om pas op laatste nippertje (’ s Nippertje?) ineens op te vliegen. De snippenfamilie kent meerdere soorten, die veel op elkaar lijken: omgeving, grootte, en snavellengte zijn belangrijke kenmerken. Heb ook nog even gezocht naar de uitdrukking “Snipverkouden”: mogelijk te verklaren door druppels aan de lange snavel (waarschijnlijk van de Watersnip) bij het foerageren. De Watersnip is het hele jaar aanwezig in Eendrachtspolder.

 

 

Vliegenzwam (Amanita muscaria; foto SNC). Deze kent iedereen natuurlijk, maar in Capelle is ie niet echt algemeen. Deze hier groeiden net achter de Capelseweg (rand Schollebos). Komt voor op zand- en veengrond, hier dus op veengrond vooral in nabijheid van berken. De witte vlokken op de rode hoed zijn de restanten van het Velum, een vlies dat de jonge ontspruitende paddenstoel omgeeft. Het rode dekvlies is “giftig”: na consumptie veroorzaakt het hallucinaties.

 

 

 

Dan nog een verrassend bericht van Natuur- en Vogelwacht Rotta: De Rottemeren en Zevenhuizerplas zijn toegevoegd aan de lijst van International Bird Areas: belangrijke vogelnatuurgebieden. En terecht: o.a. broedplaats van het zeldzame Woudaapje, een miniatuur reigersoort in rietvelden. Maar ook Roerdomp, Blauwborst, Snor, Lepelaar, Havik, Watersnip en vele andere soorten komen er voor. Diverse Capelse vogelaars zijn regelmatig daar te vinden.

Woudaap (Ixobrychus minutis). Als dwaalgast 1 x in Schollebos waargenomen. Maakt een geluid als een blaffende hond, zeer apart! 

Ditjes en datjes

Marjorie Nühn stuurde deze foto op:

Gevlekte Akkerslak (Deroceras reticulatum). Een naaktslaksoort en lijkt een beetje op de Grote Aardslak =Tijgerslak), maar is stuk kleiner en met ander vlekkenpatroon. Is algemeen, maar ik moet toegeven dat ikzelf hem nooit eerder heb gezien. Een leuke waarneming voor Capelle! De Egel is een van de weinige dieren die  naaktslakken lust. Naaktslakken zijn niet helemaal “naakt”: boven op hun “borststuk” zit nog een minuscuul, rudimentair restantje van een schelpje. Met deze geregistreerde soort nu 3 naaktslaksoorten in Capelle. 

 

Het is nu mid-herfst, maar nog steeds zomerse soorten af en toe te zien. Deze week qua vlinders: Atalanta (normaliter trekvlinder die overwintert in Zuid Europa, maar steeds vaker in Nederland overwintert), Groot Koolwitje, Klein Koolwitje, Bont Zandoogje. Libellen: Steenrode HeidelibelHoutpantserjuffer. Vogels: Tjiftjaf, normaliter een trekvogel, die in najaar zuidelijke streken opzoekt, maar ook steeds vaker hier overwintert). Afgelopen dag de eerste overtrekkende slierten van gakkende Grauwe Ganzen: krijg ik altijd een beetje kippenvel van (jeugdsentiment, Hollandse Biesbosch in herfst/winter). Ook de eerste Goudhaantjes weer in Schollebos.

Goudhaantje (Regulus regulus). Een mini-vogeltje, maar ik heb er iets mee. Het gele kopstreepje  verklaart de naam. Taxonomen hebben de naamgeving verandert in “Goudhaan” alsof het een soort kip of fazant is. Wat een flauwekul en muggenzifterij. Een naaldbosbewoner (dennen/sparren), maar in herfst en winter rondtrekkend, ook in onze contreien, meestal in kleine groepjes. Een nauw verwant broertje, Vuurgoudhaantje (nu ook weer officieel “Vuurgoudhaan” dus zonder “tje”) is soms ook in najaar/winter hier te zien: het kopstreepje neigt meer naar oranje en het geluid is net iets anders. 

 

 

 

 

What is in a Name en tuinnieuws van John

’What’s in a Name”: Een gevleugelde uitspraak van Shakespeare (uit Romeo and Juliet), gevolgd door “A Rose by any other Name would smell as sweet”. Zoiets als “kan me niet schelen hoe die bloem heet, maar lekker ruiken doet ie”. Dit heb ik met ook met paddenstoelen, en dan niet qua geur, maar qua uiterlijk. In Nederland zijn zo’n 6000 paddenstoelen en zwammen bekend en een grote meerderheid ervan is slechts te determineren door experts (o.a. microscopisch onderzoek van de sporen). Toch word ik er – gelijk Shakespeare – door geboeid: zij blijven mooi en leveren schitterende plaatjes op, ook al is de taxonomische naam vaak duister (Taxonomie is de wetenschap die soorten hun naam geven en daarmee plaatsen in soorten, geslachten, families, ordes, enz.). Het is nu herfst met veel nattigheid zoals het hoort en dus paddenstoelentijd! Ondanks de mogelijke tekortkomingen van de juiste soortnamen, toch maar een beeld van paddenstoelen nu in Schollebos.

Gewone Glimmerinktzwam (Coprinellus micaceus; foto Martin den Boer). In Nederland bijna 100 soorten inktzwammen. Deze (als het de juiste is) is heel algemeen en nu met duizenden in Schollebos wat prachtige taferelen oplevert (als je er oog voor hebt!!).

 

 

 

 

Gewone Zwavelkop (Psilocybe fascicularis; foto SNC-archief). Zeer algemeen op dood hout.

 

 

 

 

 

 

Knolparasolzwam (Chlorophyllum rachodes; foto Martin den Boer). Algemeen. 

 

 

 

 

 

 

Wie het kleine niet eert….Een Schorsmycena-soort (foto Louis Weterings). Deze miniatuurzwammetjes (enkele millimeters groot!) groeien op de schors van bomen, in dit geval op die van een enorme Kraakwilg in het Schollebos. Er zijn zo’n 5 soorten in Nederland die moeilijk op het oog te onderscheiden zijn (microscopisch onderzoek van de sporen is doorslaggevend). Zou mooi zijn als dit de Mycena alba was: zeer, zeer zeldzaam…. Zoniet dan toch geweldig: helemaal compleet met hoed en steeltje!

 

 

Echt Judasoor (Auricularia auricula-judae); foto SNC-archief). Een vertegenwoordiger van de familie Trilzwammen. Trilzwammen hebben een gelatine-achtige substantie: voelen aan als een drilpudding. Alleen bij echt vochtige omstandigheden komen ze “tot bloei” en bij droogte verschrompelen ze tot onherkenbare propjes. Op takken van oude(re) vlierstruiken en nu hier en daar weer in Schollebos te vinden.

 

 

 

Tuinnieuws van John:

Windevedermot (Emmelina monodactyla; foto John Renirie, SNC). Een nachtvlindertje (“Mot”), heel algemeen. Op de foto met opgevouwen vleugels die hun schoonheid daardoor verbergen (veel franje!). Waardplanten (waar eitjes op worden afgezet en de rupsen van leven) zijn zoals de naam aangeeft Windesoorten, in onze omgeving dus Haagwinde (ook wel “pispotjes”genoemd; Convolvulus sepium).

 

 

 

Grote Steatoda (Steatoda grossa; foto John Renirie, SNC). Een vertegenwoordiger van de Kogelspinnen (Theridiidae). Algemeen, vooral in huizen e.d.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Herfstexcursie

Afgelopen zaterdag onze herfstexcursie met 24 deelnemers waaronder 4 kinderen. Erg getroffen met het weer: hele week regen en op zondag heel veel regen, maar nu droog en af en toe zelfs een zonnetje! Er was weer veel te zien en te vertellen. Een zwaartepunt lag natuurlijk bij paddenstoelen. Vele soorten passeerden de revue. Een kleine greep:

 

Blanke Champignonparasolzwam (Leucoagaricus leucothites; foto internet). Enkele exemplaren langs Spartasportvelden en voor zover ik weet niet eerder in Capelle gespot, maar vrij algemeen aan bosranden, in bermen en voedselrijke, grazige plekken. Het gaat slecht met op/in de grond groeiende paddenstoelen in Nederland (ook elders?). De Nederlandse naam pas niet op het scrabblebord helaas.

 

 

Gewone Zwavelkop (Psilocybe fascicularis; archieffoto SNC). Nu er eindelijk behoorlijk wat regen is gevallen, is dit juweeltje overal in het Schollebos te bewonderen, soms met honderden op een stobbe of dode boomstam. Heel algemeen, maar blijft altijd een mooie verrassing. Het element zwavel is geel van kleur, vandaar de naam dus. Met de paddenstoelsoorten die op hout groeien, gaat het in het algemeen goed.

 

 

 

Grote Bloedsteelmycena (Mycena haematopus; foto Internet). Ook dit is een algemene soort op voornamelijk dood hout. De naam: bij beschadiging van de steel komt een bloedrood melksap vrij.

 

 

 

 

 

Daarnaast is de herfst natuurlijk het seizoen van de bessen, zaden en vruchten, waarmee vogels en kleine zoogdieren zich kunnen opvetten voor de komende winter. Die waren dus volop aanwezig.

 

Eenstijlige Meidoorn (Crataegus monogyna; archieffoto SNC). Op meerdere plaatsen in Schollebos langs paden aangeplant. De bessen zijn bij veel vogels in trek.

 

 

 

 

 

Hulst (Ilex aquifolium; archieffoto SNC). De bessen van de Hulst zijn minder in trek bij de meeste vogels, maar in tijden van schaarste worden ze toch wel gegeten. Hulst is een “Tweehuizige plant”: in de ene struik zitten alleen vrouwelijke bloemen, in andere alleen mannelijke.

 

 

 

 

Wilde Liguster (Ligustrum vulgare; archieffoto SNC). Veel aangeplant in Schollebos. Bessen zijn vooral in trek bij Houtduif.

 

 

 

 

 

 

Wilde Kardinaalsmuts (Euonymus europaeus; archieffoto SNC). Zoals de naam aangeeft heeft de vrucht van deze struik de vorm van het hoofddeksel van een kardinaal. Kleur varieert van roze tot roodpaars. Indien rijp barst de vrucht open en worden de knal-oranje zaden zichtbaar. Op enkele plaatsen in Schollebos aangeplant.

 

 

 

 

Mispel (Mespilus germanica; archieffoto SNC). Een appelachtige struik (Rozenfamilie). Langs Spartaveld diverse struiken aangeplant. De vruchten zijn pas eetbaar (en erg lekker!) als ze overrijp zijn: “zo rot als een mispel”: pas dan eet je ze!

 

 

 

 

 

Sleedoorn (Prunus spinosa; archieffoto SNC). Een wilde pruimensoort (Prunus = Pruim). Bloeit met mooie witte bloesem in voorjaar. Nu grote bessen (kleine pruimpjes), voor ons niet smakelijk, maar voor vogels wel.

 

 

 

 

En verder nog meer bessen, zaden en vruchten. Uitleg over onderhoud en beheer Vlindertuin, Oevers, Gazons en Bermen, trekvogels en trekvlinders. Als toetje voor de dieharts: de IJsvogel, 2 Buizerds, vele Krakeenden en Kuifeenden, Aalscholvers, Staartmezen, Halsbandparkiet, Groene Specht en Grote Bonte Specht. 

De herfst is een van de mooiste seizoenen waarin heel veel gebeurt in de natuur. SNC overweegt daarom een 2e herfstexcursie te geven over een paar weken. Wij houden u op de hoogte. Deel mijn blog ook met uw vrienden die misschien ook geïnteresseerd zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Drukke boel

Afgelopen tijd een drukke boel. Presentatie voor woonzorgcentrum Vijverhof over natuur in Capelle, met vrijwilligers weer in Vlindertuin-Schollebos gewerkt, excursie voor locale Partij voor de Dieren. Daarnaast ook weer leuke waarnemingen.

 

Zo’n 4 keer per jaar verzorg ik een presentatie over Capelse Natuur voor verzorgingscentra in Capelle op verzoek van stichting Sonrisa-Rijnmond. SNC vind ik het belangrijk om ook ouderen te onderhouden met verhalen over onze Capelse natuur. Ik waardeer dan ook de inzet van stichting Sonrisa-Rijnmond, die naast dit soort presentaties ook het programma aanvult met (vaak live) nostalgische muziek. Bij deze middag voor woonzorgcentrum Vijverhof waren bijna 100 mensen aanwezig. 

 

Ik had de moed al opgegeven. Bijna elk jaar is de Boomvalk (Falco subbuteo) in de nazomer te zien, jagend boven de boomkruinen op vooral grote libellensoorten, maar ook wel op kleine vogeltjes. In vlucht lijkt hij op een xxx-size Gierzwaluw: beide een ankervormig vliegsilhouet. Tot vorige week dus toch nog 1x langs het Sparta-sportcomplex in Schollebos. Broedt niet in Capelle. Incidentele waarnemingen kunnen exemplaren zijn op doortrek (overwinteren vooral in Afrika en trektijd is al begonnen), maar ik heb jaren geleden ook zelf meerdere exemplaren tegelijk waargenomen die aan het jagen waren (ouderpaar met jongen?).

 

 

 

 

Zwart Weeskind (Mormo maura; foto Rob van Dorland). Rob trof 2 exemplaren van deze nachtvlinder aan bij zijn huis. Hoort tot de uiltjesfamilie (Noctuidae) en is vrij zeldzaam. Een zuidelijke soort die steeds verder noordwaarts oprukt (klimaat?).

 

 

 

 

Gewone Goudwesp (Chrysis ignita). In het insectenhotel van de Vlindertuin waren enkele Gewone Goudwespen te zien. Nou ja, “gewoon” is eigenlijk het goede woord niet: schitterend contrasterend gekleurd! Ze zijn iets meer dan een halve cm groot en echte sluipmoordenaars: het vrouwtje legt steeds 1 eitje bij het eitje van een andere wespensoort, waarna de larve van de goudwesp de larve van de andere wesp opeet. De grote familie van Goudwespen  wordt daarom ook wel “Koekoekswespen” genoemd. 

 

 

Het insectenhotel (eigenlijk alleen een bijen-/wespenhotel) bestemd voor solitaire wespjes en bijtjes, komt steeds meer in gebruik. Dit is te zien door de dichtgemetselde openingen van de hier zichtbare bamboestrookjes. Daar hebben metsel- en behangersbijen hun eitjes in afgezet. De goudwesp was hier dus niet voor niets in de weer!

Saai?

Hoog- en laatzomer zijn voor vogelliefhebbers (“Vogelaars”) vrij saaie periodes. De meeste vogels zijn klaar met hun broedperiode, gaan daarna in de rui. Geen voedselrace voor hun jongen meer, geen borstklopperij met zang om vrouwtjes te lokken en territorium te verdedigen. Een aantal soorten zijn al weer naar zuidelijke contreien vertrokken om te overwinteren. Saai dus? Welnee: er waren en zijn nog zoveel andere dingen te zien en te ontdekken! 

 

Gewone Engelwortel  (Angelica sylvestris).  Een vertegenwoordiger van de Schermbloemigen(Apiaceae, vroeger ’Umbelliferae’). Weliswaar algemeen in Nederland, maar in Capelle spaarzaam. Vooral langs oevers. Staat hier tussen de paarsbloeiende Kattenstaart (Lythrum salicaria), ook een echte oeverplant. Vroeger werd de Engelwortel gebruikt als medicijn, maar ook als alcoholische bron. Zou het maar niet zelf proberen, want er zijn diverse soorten die er veel op lijken en dodelijk giftig zijn (de drinkbeker van Socrates met Gevlekte Scheerling!). Al die soorten van Schermbloemigen  zijn een welkome nectarbron voor insecten. Vooral Zweefvliegen  en ’Soldaatjes’ zijn erop te vinden. ’Soldaatjes’ is een verzamelnaam voor kevertjes die behoren tot de Weekschildkevers (Cantharidae).

De meest hier voorkomende soort van soldaatjes is de Rode Weekschildkever (Phagonycha fulva), hier op foto parende paartjes. Kenmerkend is de rode kleur met zwartachtig achtereind.

 

 

 

Ook in de tuin is nog steeds veel te zien.

 

Compostduizendpoot (Stigmatogaster subterranea; foto John Renirie). Onze secretaris is altijd intensief bezig met observaties in zijn tuin en spotte deze duizendpootsoort. Is algemeen en zo’n 5 cm lang. Leeft van dierlijk en plantaardig afvalmateriaal. Heeft 77-83 paar poten! Zo’n lichaamsbouw, bestaande uit herhaalde segmentatie is een algemeen voorkomend evolutionair systeem: in verhouding is er weinig DNA voor nodig! Segmentatie zien we ook terug bij ’hogere’ diersoorten en ook bij de mens, maar verder ge-evolueerd: denk maar eens aan onze wervelkolom! Hebben sommige mensen problemen met lopen door ziektes of anderszins, ik vind het prachtig hoe zo’n klein primitief beestje weet om te gaan met 80 paar pootjes! Vergt een goede coördinatie van het neurale systeem.

 

 

In mijn voortuin bloeit Koninginnekruid (Eupatorium cannabinum). Spontaan daar terecht gekomen en lekker zijn gang laten gaan, want het is een geweldige vlinderplant getuige deze twee Distelvlinders (Vanessa cardui). Koninginnekruid (ook wel Leverkruid) heeft niets te maken met een koningin: het is een verbastering van de naam van een Duitse heilige vrouw “Kunnigunde”. De vlinders op deze foto zijn een verse generatie die straks in het najaar naar Afrika vertrekt. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mooie waarnemingen

Hoogzomer, temperaturen wisselden van 40 tot 15 graden. Bizar. Nu weer nieuwe hittegolf, maar rondom 30 graden. Tja als Nederlanders staan we ondermeer bekend als zeuren over het weer. Maar dit soort weersinvloeden leveren ook weer mooie waarnemingen op.

Rob van Dorland ontdekte in het Schollebos 4 rupsen van de Koninginnepage (Papilio machaon) en maakte deze prachtige foto. Deze dagvlinder was van oudsher een soort die schaars voorkwam in het zuiden van Nederland, maar de laatste tijd steeds verder oprukt in overig Nederland. Tot nu toe hier een zeldzaamheid!

 

 

 

 

De vlinder is van een zelfde schoonheid. Zij legt haar eitjes op planten van de familie Schermbloemigen (Apiaceae of – vroeger- Umbelliferae genoemd). In dit geval trof Rob de rupsen aan op de Pastinaak (Pastinaca sativa), de enige schermbloem met gele bloemetjes.

 

 

 

 

Onze jaarlijkse vleermuizenexcursie in het Schollebos was weer erg geslaagd: droog met heldere hemel en aangename temperatuur. Na mijn inleiding over het leven en wel en wee van onze vleermuizen op pad. Nog niet helemaal donker konden we de Gewone Dwergvleermuis en de Laatvlieger zien en via de batdetector ook horen. Het meest spectaculair was de show die 2 Watervleermuizen gaven tijdens hun insectenjacht vlak boven het water van de “Grote Vijver” Hun zilverwitte buik was daarbij duidelijk zichtbaar.

 

Watervleermuis (Myotis daubentoni; foto Internet). Een (voor Nederland) grote vleermuis met een spanwijdte van 20-30 cm. Jaagt vlak boven het water (plassen, vijvers en langzaam stromende wateren) op insecten, maar niet als er drijvende waterplanten zijn: die verstoren hun echolocatie. Vaak in 8-vormige heen en weer vliegend. Eet per nacht duizenden muggen! Zomerverblijfplaatsen en kraamkamers in boomholtes (o.a. oude spechtenholen!!). ’s Winters in allerlei ruimtes beschut tegen de winter. 

 

 

 

 

 

 

 

In de tuin en ongenode gast

Gewone Doolhofspin (Agalena labyrinthica; foto John Renirie). Onze secretaris John trof deze spin aan in zijn tuin in een heg (Dalenbuurt, Oostgaarde). Behoort tot de familie der Trechterspinnen (Agalenidae). Spinnen (en Teken) zijn geen insecten (die hebben 6 pootjes), maar behoren tot een andere orde, Arachnidae, en hebben 8 pootjes. De Gewone Doolhofspin maakt haar web op warme plekken in struiken. 

 

 

 

 

 

John maakte ook deze mooie foto van het web, waarmee direct de naam “Trechterspin” verklaard wordt. De spin zit onderin de trechter te wachten totdat een prooi in bovenaan liggende struikeldraden verstrikt raakt. De paring met manlief geschiedt in de zomer, waarna man en vrouw enkele weken samen wonen, wat op zich voor de meeste spinnensoorten uitzonderlijk is: man-spin wordt als hij niet oppast door vrouwlief gewoon opgegeten… Na de paring bouwt vrouwspin de onderaan liggende buis om tot een kraamkamer: ze spint een grote cocon waarin ze haar eitjes legt. De nakomelingen komen pas volgend jaar ter wereld.

En overigens: onze inheemse spinnen kunnen voor ons mensen geen enkel kwaad en zijn zelfs nuttig omdat ze voor ons ongewenste insecten vangen als vliegen en muggen. Hun kakementen kunnen niet doordringen tot in onze huid. Meestal laat ik spinnen in huis met rust. Als het te “vies” wordt, vang ik de spin, laat hem buiten los en verwijder daarna de spinsels. Kleine moeite toch?

 

Amerikaanse of Rode Rivierkreeft (Procambarus clarkii; foto John Renirie)

John was jarig, werd 70! Uiteraard op visite geweest. Bij vertrek op de parkeerplaats van onze auto (Dalenbuurt) deze invasieve exoot. Na de zware regenval waarschijnlijk via een rioolput tevoorschijn gekomen. Afkomstig uit zuidelijke Verenigde Staten en in Europa een toenemende plaag (verdringt onze Europese rivierkreeften!). In een van mijn vakanties (Normandie, achter de kust) een plas-dras gebied met bijzondere vogelsoorten (o.a. Zwarte Ibis), maar honderdduizenden van deze kreeften.Fransen kwamen ’s middags met emmers en schepnetten om ze te vangen voor heerlijke kreeftensoep. Tja…. Toch maar dit strompelende exemplaar in nabij gelegen singel gegooid en niet opgegeten. Overigens: er zijn meerdere waarnemingen in Capelle van deze exoot.

 

 

Klimaaaaat!

Warmterecords werden gebroken, een officiele extreme hittegolf. Zijn er echt nog mensen die een plank voor hun kop hebben en de opwarming van het klimaat als onzin beschouwen? Wetenschappelijke gemiddelde temperaturen op eeuwniveau laten echt in de laatste 100 jaar een gigantische stijging zien, die niet op natuurlijke wijze te verklaren is: het is DE MENS die daar oorzaak van is (nou ja: de Mens is ook onderdeel van de natuur?…). Natuurlijk zijn er altijd malloten (zelfs een enkele alfa-academicus zonder enige kennis van zake) die dit ontkennen, maar het is gewoon een keiharde feit. Slecht nieuws wegwuiven omdat je het nu nog niet deert en zelfs schaadt in de portemonnee of politieke carriere is een heel bekend psychologische reactie bij veel mensen (politici zijn toch ook mensen?). Zelf voel ik me daar ook wel een beetje schuldig aan: moet ik nog grote investeringen doen als ik al bijna 70 jaar ben en die investeringen nooit kan terug verdienen? Ik heb mijn huis al stevig laten isoleren, maar heb nog geen zonnepanelen. Toch maar doen? Ik ga toch maar gebruik maken van een energiecoach van de gemeente. Als niemand wat doet, gaan we toch allemaal naar de klote? Gemeente en landelijke overheid mogen natuurlijk niet achter blijven: ook zij moeten piketpaaltjes stellen en gebruik maken van subsidies (ons belastingsgeld dus!) om een omslag te maken. Onze gemeente doet echt haar best. En dan heeft die ene cynicus ook een heeeel klein beetje gelijk: als alleen Nederland stinkend zijn best doet en de rest van de wereld niet, tja…maar dan ben je wel een echte doemdenker of opportunist. Ik denk dan altijd maar aan grote denkers als Mahatma Gandhi, Nelson Mandela, Marther Luther King: idealisten, vreedzaam maar strijdvaardig in hun strijd. Wereldhervormers! Zo iemand, liefst veel meer, hebben we ook nodig op klimaatniveau, niet een kleinzielige klager die het voor zichzelf al dik voor elkaar heeft en allerlei idiote cijfers in het rond strooit die nooit onderbouwd zijn. Het is de wereld van fakenews en charlatans maken daar gretig gebruik van. Gebruik gewoon uw gezond verstand! Denk ook aan uw nalatenis voor uw kinderen en kleinkinderen!

Weer een nieuwe exoot en ditmaal in Schollebos:

Mexicaanse Zwartsteel (Isodonfia mexicana; foto Rob van Dorland). Tot nu toe slechts enkele officieel geregistreerde waarnemingen in Nederland (http://waarneming.nlmaar waarschijnlijk al jaren aanwezig. een Midden-/Noord-Amerikaanse sluipwespsoort die aantal jaren geleden in Zuid-Europa per ongeluk is binnengekomen en door opwarming van het klimaat zich noordwaarts aan het verspreiden is. In Zuid-Europa is zijn belangrijkste prooi de Zuidelijke Boomsprinkhaan (Meconema meridionale) die als zuidelijke soort ook een noordwaartse verspreiding vertoont. De prooi wordt gedood en ondergronds begraven nadat de wesp een eitje in de prooi heeft gelegd. Of deze wesp hier ook een noordeljike soort boomsprinkhaan als prooi heeft is nog niet echt goed onderzocht. Een typisch anatomisch detail van sluipwespen is dat tussen het borststuk (thorax) en achterlijf (abdomen) een zeer nauwe taille is: een “wespentaille” dat voor veel mannenmensen een ideaalbeeld is voor de ideale mensenvrouw. Tja mannen, ken u zelve…

Afgelopen dag: pa en ma ooievaar samen verenpoetsend op lantaarnpaal langs Rijckevorselweg en nog steeds 2 vrijwel volwassen jongen op het nest. Ook vergadering met gemeente over diverse zaken: een verslag volgt in volgende blog.

 

 

 

Held!

Afgelopen woensdag in Schollebos: als een duveltje uit een doosje sprong een jonge Wezel uit de bosjes langs het ruiterpad. Een wezel loopt niet, maar beweegt zich voort met sierlijke sprongen. Leuk, maar er was meer aan de hand. Pa en Ma Merel waren in paniek, dus die hadden vrijwel zeker een nest met jongen in die bosjes. Pa merel probeerde het wezeltje af te leiden door steeds tot op 50 cm afstand het wezeltje “uit te dagen” met gevaar voor eigen leven. Pa merel had kennelijk meer levenservaring, want het jong trapte er constant in door Pa te proberen te verschalken. Dit duurde een paar minuten totdat iedereen in de bosjes verdween. Afloop is dus onbekend, maar Pa Merel was mijn held!. Mijn dag was weer goed, want dit zijn echt zeldzame waarnemingen.

Wezel (Mustula nivalis). De kleinste vertegenwoordiger van de Marterachtigen (Mustelidae), gemiddeld zo’n 20 cm lang. In principe een nachtdier, maar in de voorplantingsperiode soms ook overdags actief als jager op muizen, mollen, vogels, kikkers, e.a. Door hun kleinte kunnen ze zelfs muizen achtervolgen in hun onderaardse holen. Al meerdere waarnemingen in Schollebos.

 

 

 

Louis maakte weer fraaie foto’s in de Eendrachtspolder:

 

Pijlstaarteend (Anas acuta; foto: Louis Weterings). In Nederland zeldzame broedvogel en voornamelijk wintergast uit het hoge noorden. Zo te zien heeft dit paartje echt hier hun liefdesplekje gevonden!

 

 

 

 

 

 

 

Oeverloper (Actitis hypoleucos; foto: Louis Weterings). Een vertegenwoordiger van de Ruiterfamilie, een lastige groep om soorten te onderscheiden. Het is een juveniel exemplaar. Een heel enkele keer ook in Schollebos waargenomen als doortrekker.